Dün çok kıymetli Nadir kardeşimin(/abim) isteği üzerine tiyatroya gittik. Oyunun adı “Kafes”ti. Oyunun konusu hakkında bir bilgi veya bir metin yoktu, dolayısıyla konu hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Kafamız boş olarak girdik salona ve başladık izlemeye.
İlk araya kadar benim tarzım değil dedim, zira oyun karamsar bir tablo çiziyordu. Kendisini kafese kapamış, okumak ve etrafındakilere kafa tutmaktan başka bir iş yapmaka, psikolojik problemli bir karaktere sahip olan Christiano etrafında dönüyordu. Tiyatronun başında Christiano’nun nasıl bir ruh hali içinde olduğunu anlatıldı. Sonrasında neden kafese kapandığı ve etrafındakilerin onu oradan çıkarmak için çabaları ve bu çabalara tepkisi. Ardından abisinin karısı ile uygunsuz bir yakınlaşma yaşaması ve annesine yakalanmaları ve bazı teferruatlardan sonra da abisini öldürmesi ile oyun sona erdi.
Christiano pozitif herşeyi silmiş, bir yazarın bütün kitap öykülerini ezberlemiş ve bütün yargılarını bu kitaplara dayanarak çıkartmakta. Hiçbir insana güvenmiyor ve tiyatro sonunda da yazar Christiano’yu güvenmemekte haklı çıkarmış.
Benim oyundan gözüme çarpan bazı noktalar şunlar: Çarpık aile yapısı, Katolik dininin* bol bol eleştirilmesi, hayatın çok karamasar yansıtılması ve aşkın** çok önemli olduğunu söylemeri ancak bunun tersini insanların gözlerine sokmak isteyen bir son sahne.
Kendi değerlendirmeme gelecek olursak, ben bu tarz tiyatro, film, v.s. izlenmemesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu tarz buhranlı senaryolar ister istemez insanın hayatına da yansıyor. Zaten günden güne azalan pozitif enerjimizi götürmekle kalmıyor negatif yönde katkıda buluyor. Aklıma bir aralar izlemek hatasını yaptığım see inside filmini hatırlatıyor. Ne sefalet, yoksulluk, sıkıntı anlatıyorsa anlatsın içinde ümit olmalı. Bu oyunda ümit vardı ama ihanetle dumura uğrayan bir ümit. Tabi senaryonun güzel bağlandığını inkar edersem yalan söylemiş olurum. Ustaca dikkatler bir yerde toplanıyor ve tam başka birşey beklerken ummayacağınız birşey oluyor. İşte o anda olay kopuyor…
* Katoliklik bir meshepten çok din olarak görünmekte olduğu için bu ifadeyi kullandım.
** Genel yanılgı olan şehvet ve aşkın birbirine karıştırılması da söz konusuydu.
Son Yorumlar